Strona główna Materiały Sesja I - Edukacja w perspektywie +/- 20 lat – od Polski 1989 do Polski 2030




patron medialny:



Sesja I - Edukacja w perspektywie +/- 20 lat – od Polski 1989 do Polski 2030

Debata ministrów edukacji narodowej:

  • prof. Henryk Samsonowicz, minister w rządzie Tadeusza Mazowieckiego
  • prof. Mirosław Handke, minister w rządzie Jerzego Buzka
  • Katarzyna Hall, minister w rządzie Donalda Tuska

Perspektywa uczenia się przez całe życie, Polska 2030

Michał Boni, minister, szef zespołu doradców strategicznych premiera

Prowadzili: Jan Wróbel i Marek Zając

[o uczestnikach]

Galeria zdjęć:



Relacja z sesji

W ramach sesji plenarnej odbyła się debata ministrów edukacji narodowej, prowadzona przez Jana Wróbla i Marka Zająca, w której udział wzięli: prof. Henryk Samsonowicz – minister w rządzie Tadeusza Mazowieckiego, Mirosław Handke – minister w rządzie Jerzego Buzka oraz obecna minister Katarzyna Hall. Dyskusja toczyła się wokół trzech pytań: jak matura powinna wyglądać w przyszłości?, co z przyszłością gimnazjum? oraz jak należy oceniać szkoły?.


Pierwszy głos w debacie zabrał prof. Henryk Samsonowicz, który, odpowiadając na pytanie o to, jak powinna wyglądać matura, podkreślił, iż przede wszystkim winna sprawdzać umiejętności myślenia, a nie zapamiętywania nazwisk i dat. Zauważył ponadto, że matematyka na maturze jest niezmiernie ważna, gdyż w istocie stanowi rodzaj języka, za pomocą którego można opisać wiele różnych zjawisk. Matura winna być procesem ciągłym i powtarzalnym z możliwością ponownego podchodzenia do niej w celu polepszenia wyniku. Profesor wspomniał także, iż podstawowym instrumentem zmian zawsze będzie dobry nauczyciel. Podobnego zdania był minister Handke, który dodatkowo zauważył, iż matura to także egzamin dojrzałości – obywatelskiej i moralnej. Minister Katarzyna Hall w swoich wypowiedziach zwracała natomiast uwagę na jakość fundamentów, jakie są tworzone na poszczególnych etapach edukacji, począwszy od przedszkola. Stanowią one podwaliny rozwoju młodego człowieka na coraz to wyższych jego piętrach. W tym kontekście zwróciła także uwagę na potrzebę współpracy i sprawnego przepływu informacji między placówkami oświatowymi.

Według prof. Samsonowicza szkoły powinny zachęcać do zadawania pytań. Dla potwierdzenia tych słów przytoczył na koniec maksymę Abelarda „Kluczem do mądrości jest częste pytanie” Wskazał także na niedoskonałość prowadzonych rankingów szkół.

 

Profesor Handke podkreślił, że na maturze powinno się zawrzeć ocenę „zdał egzamin z wynikiem” w miejsce „zdał – nie zdał”. Sprawdzać powinna dojrzałość matura także moralną do dorosłego życia. Odnosząc się do kwestii instytucjonalnych zauważył, że MEN i MNiSW powinno zostać połączone, aby kompleksowo opracowywać strategie edukacyjne. W jego opinii, nie wszystkie założenia reformy się sprawdziły. Programy wychowawcze w gimnazjum się nie udały. Tworzenie klas gimnazjalnych przy liceach przynosi dobre efekty, a nie jest ono powszechne wbrew założeniom reformy. Młodzież nie jest w stanie rozumnie przetworzyć informacji serwowanych przez media i szkoła winna im w tym pomóc, a do tego jest potrzebne indywidualne podejście wychowawcze. Dodatkowo, konkurencja między szkołami powinna być wzmacniana.

 


Minister Katarzyna Hall podkreśliła, że każdy końcowy egzamin organizowany w systemie edukacji powinien być świadectwem solidnego fundamentu dla kolejnego etapu edukacyjnego. Posługiwanie się językiem ojczystym i językiem matematyki w różnych dziedzinach jest bardzo ważne. Każdy etap edukacyjny powinien stanowić podwaliny pod kolejny. Cieszy, że szkoła w ostatnich badaniach CBOS odbierana jest przez uczniów jako coś stymulującego, według badań rośnie zainteresowanie uczniów tym co dzieje się w szkole i dotyczy to również gimnazjum. Trzeba jednocześnie prowadzić ocenę pracy szkoły w oparciu o różne wskaźniki np. aktywność uczniów, współpracę szkoły z rodzicami ze środowiskiem lokalnym.

 


Minister Michał Boni przedstawił wyzwania edukacyjne w perspektywie 2030 roku. W trakcie swojego wystąpienia postawił 6 pytań, skłaniających do głębszej refleksji:

1)     Po co zajmujemy się edukacją w kontekście 2030 r.?

2)     Jaką role ma do odegrania edukacja?

3)     Jak to osiągnąć?

4)     Jak egalitarna i elitarna zarazem ma być edukacja?

5)      W jakim kierunku powinny zmierzać zmiany edukacyjne?

6)     Jaki horyzont czasowy i priorytety, co dalej?

 

Odpowiadając na te pytania, minister Boni zwrócił uwagę na potrzebę rozwoju kapitału ludzkiego, niezbędnego do budowania gospodarki opartej na konkurencyjności, w której dominującym elementem jest innowacja (z akcentem na „solidarność innowacyjną”). Tylko tą drogą możemy jako społeczeństwo dążyć do podniesienia jakości życia. W edukacji oznacza to szeroką dostępność (edukacja dla każdego), ale także zapewnienie wysokiej jakości, dzięki której będzie możliwe rozwijanie talentów (funkcje elitarne). W tym punkcie minister zwrócił uwagę na wysokie aspiracje młodych Polaków, które, jak pokazują badania, „gubią się” wraz z wiekiem. Ważne także, jak podkreślał, jest dopasowanie edukacji do: cyklów życia (przygotowanie do uczenia się przez całe życie – LLL), zmian gospodarczych, (nowe technologie), zmian demograficznych, a także innego myślenia o edukacji zawodowej. Michał Boni zauważył także, iż konieczne jest obecnie przejście z „boomu ilościowego” w dbałość o jakość edukacji, w której będzie miejsce dla talentów i rozwiązań cyfrowych, ale także szeroka dostępność i możliwości rozwojowe dla ludzi z ponadprzeciętnymi aspiracjami. Na zakończenie swojego wystąpienia minister wyraził potrzebę nowego podejścia do edukacji, które w formie pewnego ruchu społecznego, mogłoby tchnąć entuzjazm do dalszych działań i rozwoju.

Relację sporządzili: Dorota Wiszejko-Wierzbicka i Rafał Lew-Starowicz.

.